De Goldbergvariaties zijn ‘een reis door een mensenleven’, zegt componist en saxofonist Peter Vigh. Hij arrangeerde het meesterwerk van J.S. Bach voor zijn eigen Berlage Quartet: vier spelers, acht saxofoons en dertig variaties op een onvergankelijke aria.

Met subtiel gebruik van kleur en beeld versterken de Berlages hun nieuwe licht op Bachs noten.

Hoewel Bach de variaties voor klavecimbel componeerde, spreken ze tot iedereen – en werken ze op allerlei instrumenten. Nu dus ook op de saxofoon, die een eeuw na Bachs dood werd uitgevonden.

Of Bach de Goldbergvariaties nu schreef om de slapeloze nachten van een graaf te verlichten, zoals een oud gerucht wil, of ‘ter verstrooiing’ van liefhebbers: na drie eeuwen hebben ze nog niets aan kracht ingeboet. De Aria aan begin en eind belichaamt geboorte en dood: ‘De bron waaruit we voortkomen en waarnaar we terugkeren,’ aldus Vigh. Tussendoor schetsen Bach en Berlage alle schakeringen van vreugde en verdriet die een mensenleven kent.